Πριν από χρόνια είχα δει την κλασική ταινία Heavy Metal, και τώρα είπα να την ξαναδώ γιατί είχα σκοπό να δω και την επόμενη (που δεν την είχα ξαναδεί).

Η αρχική ταινία μού άρεσε όπως και τότε. Έχει κάτι το τελείως τρελό, τελείως σουρεαλιστικό, έτσι όπως συνδέει διάφορες ιστορίες που η σύνδεση μεταξύ τους είναι μικρή έως ελάχιστη πέρα από εκείνο το «κακό αντικείμενο» που όλοι θέλουν να αποκτήσουν αλλά ποτέ δεν εξηγείται τι ακριβώς είναι ή τι ακριβώς κάνει. Είναι, περισσότερο, μια δικαιολογία, ένα MacGuffin, για να δημιουργείται η πλοκή. Και οι ιστορίες που βλέπουμε να διαδραματίζονται είναι ένα πράγμα σαν slice of life (αν και όχι ακριβώς). Είναι σαν κάποιος να έχει κάνει ένα γιγάντιο κολάζ μέσα στον χώρο και στον χρόνο, αποτελούμενο από γεγονότα, από μικρές ιστορίες, όλες φαντασίας ή επιστημονικής φαντασίας, που κυμαίνονται από νουάρ έως ηρωική φαντασία.

Είναι τρομερή ταινία, έχει μεγάλη πλάκα. Προτείνω σε όλους να τη δουν οπωσδήποτε.

Το Heavy Metal 2000 είναι η συνέχειά της. Αν και μάλλον «συνέχεια» δεν είναι ο σωστός όρος. Είναι ένα φιλμ φτιαγμένο, υποτίθεται, στο ίδιο πνεύμα. Υπάρχει πάλι ένα «κακό αντικείμενο» που περιφέρεται στο διάστημα, μια όμορφη πολεμίστρια, κάτι τρελοί επιδρομείς, και τέτοια πράγματα. Αλλά δεν μοιάζει πραγματικά με το πρώτο Heavy Metal, ούτε και νομίζω ότι είναι όντως «στο πνεύμα» εκείνης της ταινίας. Δεν έχει διάφορες σκόρπιες ιστορίες· εδώ είναι μία συγκεκριμένη ιστορία επιστημονικής φαντασίας που γέρνει προς το sword-and-planet προς το τέλος. Δε σου δημιουργεί την ίδια σουρεαλιστική αίσθηση. Βασίζεται σε μια συγκεκριμένη πλοκή με αρχή μέση τέλος. Ενώ το αρχικό Heavy Metal δεν ήξερε τι θα πει «συγκεκριμένη πλοκή»· ήταν ένα χάος. Και αυτό ήταν, κυρίως, η μαγεία του.

Δε μπορείς να πεις ότι το Heavy Metal 2000 είναι άσχημο. Έχει κι αυτό τη δική του πλάκα, αλλά δεν είναι τόσο καλό όσο το αρχικό Heavy Metal σε καμία περίπτωση. Και κάποια πράγματα μού φάνηκαν και κάπως κακόγουστα, όπως ονόματα τύπου Anus 35 για την είσοδο σε έναν διαστημικό σταθμό. Εντάξει, είστε adult, αλλά αυτό είναι χαζό. Και ούτε και το σκίτσο μού άρεσε. Αυτές οι τετραγωνισμένες φάτσες δεν με συγκινούν. Το σκίτσο του παλιού Heavy Metal ήταν πολύ πιο συμπαθητικό.

*

Και αυτό είναι γενικά κάτι που έχω παρατηρήσει πολλές φορές: Πολλά από τα παλιότερα πράγματα είχαν πολύ περισσότερη έμπνευση, ζωντάνια, και διαφορετικότητα. Και μιλάω για τα πάντα: ταινίες, βιβλία, μουσική, οτιδήποτε. Αντιθέτως, πολλά από τα σημερινά ή αναμασάνε τα ίδια χωρίς καμιά ουσία, ή κάνουν πράγματα επαναλαμβανόμενα και προβλεπόμενα.

Χρειάζεται κάτι πραγματικά αναζωογονητικό.